Wanneer wijn in contact komt met zuurstof, starten er chemische processen. Bij een jonge wijn zorgt dat ervoor dat de tannines, de stoffen die zorgen voor die strakke, droge sensatie in je mond, zachter en ronder worden. Bij een oude wijn zijn de tannines al afgebroken en zijn de smaken kwetsbaarder. Te veel en te snel zuurstof kan dan een azijnsteek veroorzaken, waardoor de wijn zuur gaat smaken. Daarom is de techniek afhankelijk van de leeftijd van de wijn.

Een jonge wijn heeft een heel andere aanpak nodig. Denk aan wijnen die eigenlijk pas na twintig jaar op hun best zijn, maar die je al na vijf tot tien jaar opentrekt. Die wijn heeft stevige, strakke tannines en heeft oxidatie nodig om lekker te worden. Schenk de wijn krachtig in een brede decanteerkaraf, zodat er belletjes ontstaan bij het inschenken. Daarna wals je de karaf actief rond. Je kunt dit met de hand doen, maar een karaf die speciaal is ontworpen om dit automatisch te doen werkt minstens zo goed.

De vorm van je decanteerkaraf doet er echt toe. Een smalle karaf met een klein oppervlak is geschikt voor oude wijnen. Een brede, buikige karaf met veel oppervlak is de juiste keuze voor jonge wijnen die moeten oxideren. Sommige karaffen zijn speciaal ontworpen om het walsen te vereenvoudigen, met een afgeronde bodem die de wijn vanzelf in beweging brengt. Kies een karaf die past bij de wijnen die je het vaakst drinkt. Als je zowel oud als jong wil decanteren, overweeg dan twee verschillende karaffen.

Niet elke wijn heeft baat bij decanteren. Lichte rode wijnen en de meeste witte wijnen kun je gewoon inschenken. Maar bij volle, tanninrijke rode wijnen is het bijna altijd de moeite waard. Voor oude wijnen zijn Barolo, Bourgogne en Chianti de klassieke voorbeelden. Voor jonge wijnen zijn Barbera, Amarone, Bordeaux en Rhône-wijnen uitstekende kandidaten. Als je twijfelt: kijk op het etiket hoe lang de wijn houdbaar is. Is dat twintig jaar of langer en drink je hem nu al? Dan heeft die wijn oxidatie nodig.